"Erdem Bayazıt Kitabı" çıktı !..

Tue, 24 Feb 2009 10:11:01 +0200

1939'da doğan Erdem Bayazıt'ı 5 temmuz 2008'de kaybetmiştik. Türkiye Yazarlar Birliği'nin kurucularından olan Erdem Bayazıt'ın geçen sene yazı hayatının 50. yılı idi. TYB'nin İstanbul, Konya ve Erzurum şubeleri münasebetle geniş katılımlı toplantılar yapmıştı.
Erdem Bayazıt Kitabı'nda şairin hayat hikâyesi yanında, eserlerinden seçmeler ve hakkında yazılan yazılar yer alıyor.

Kitap Kahramanmaraş Belediye başkanı ile TYB Başkanının sunuşları ile başlıyor. Kitabın 1. bölümü yazarın hayatına ayrılmış. İkinci bölümün başlığı Maraş ve Erdem Bayazıt. Bu bölümde, Maraşlı Erdem Bayazıt ve Erdem Bayazıt'ı Maraşa bağlayan konularla ilgili yazılar var. Hüseyin Yorulmaz'ın Erdem Bayazıt'la Maraş üzerine yaptığı konuşma ile Nazif Öztürk'ün yazısı bilhassa dikkati çekici.

3. Bölüm "kalem arkadaşları ve dostları anlatıyor" başlığını taşıyor. Bu bölümde, ağırlıklı olarak TYB Konya şubesinin Rasim Özdenören, Turan Koç, Arif Ay ve Ramazan Kaplan'ın katılımıyla düzenlediği toplantının metinleri yer alıyor. Nazif Gürdoğan, Muhsin Mete, Osman Sarı ve Ragıp Karcı'nın yazıları bu bölümü tamamlıyor. Kitabın dördüncü bölümünde şiiri ve eserleri değerlendiriliyor. Bu bölümde Alim Kahraman, Osman Özbahçe ve Selçuk Küpçük'ün yazıları bilhassa dikta çekiyor. Bu bölümde TYB Erzurum şubesinin Erdem Bayazıta saygı panelinin metinlerine de yer verilmiş.

Kitabın 5. bölümünde Erdem Bayazıt'ın şiirlerinden ve yazılarından seçmelere yer verilmiş. Ardından gelen 6. bölü.. ( devamı )

“Giderken Bir Muştu Gibiydi…”

Mon, 11 Aug 2008 12:10:00 +0300

Herkes öyle midir, bilmiyorum. Bir sevdiğim ölünce, ona dair hatıralar bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçer. Daha önce de Erdem Bayazıt’a dair yazılar yazdım. Ama aklımda hep şiiri vardı, fikri vardı, edebiyatımızdaki yeri vardı. Onun modern şehre, medeniyete bakışı, bizim nesle aşıladığı moral güç aklımı meşgul ediyordu.

Şimdi yazmak için bilgisayarın başına oturduğumda, kendimi bir boşluğun önünde hissettim. Ölümün doğurduğu derin boşluk… Ölüm haberi, bütün kelimelerimi de öldürdü sanki. Hüznün, acının ve tevekkülün kuşattığı bir beyaz boşlukta donuk bir şeye dönüştüm.

Hastalığının ilerlediğini biliyor ve gönül karşı çıksa da mukadder sonu bekliyorduk. Ama yine de bir sarsıldım duyunca. Yüreğimin derinliklerinde ince bir sızı hissettim. Bu sızı, ölümden çok, bunu geç duymamdan kaynaklanıyordu. Hiç yapmadığım bir şey yapmış, birkaç gün kendimi dünyadan soyutlamaya karar vermiştim. Tabiatın kucağında, radyosuz, televizyonsuz, gazetesiz geçirdiğim üç dört günün keyfi Erdem Abi’nin ölüm haberini almamla yok olup gitmişti. Geç haberdar olmuş ve cenazesine katılamamıştım. Başka tanıdıklarımın, sevdiklerimin cenazelerine de katılamadığım oldu. Ama hiçbiri beni bu kadar etkilemedi. Birden bir özlem belirdi içimde ve hızla büyüdü, büyüdü… Son yolculuğunda yanında bulunamamanın verdiği eziklikle telefona sarıldım. Cenazesinin ayrıntılarını dostlardan dinledim. Onu uğurlayan kalabalığa hayalen katıldım, .. ( devamı )

“Sebeb Ey” Şairine Bir Veda Denemesi

Mon, 11 Aug 2008 11:57:00 +0300

                                                                                       “Ben bu şehirden gidiyorum
                                                                                        Gömerek geceyi içime
                                                  .. ( devamı )

Erdem Bayazıt'ın Hayatı

Mon, 14 Jul 2008 11:34:00 +0300

Adil Erdem Bayazıt (d. 1939, Kahramanmaraş) - (ö. 2008, İstanbul) şair, yazar.
İlk ve orta öğrenimini Kahramanmaraş’ta tamamlayan Bayazıt, sırasıyla 1953’te İstiklal Ortaokulu’ndan, 1959 yılında ise Kahramanmaraş Lisesi’nden mezun olmuştur. Aynı yıl kaydolduğu İstanbul Üniversitesi.. ( devamı )

"Ölüm bir melek elinde gelir"

Fri, 11 Jul 2008 17:55:00 +0300

Üç yıl önce İstanbul'da bir dergi bürosunda gördüm ilk ve son kez Erdem abiyi... İki saate yakın bir zaman birlikte oturduk, sohbet ettik. Bugün ondan sözederken gönül rahatlığıyla "abi" diyebilmeme yetti o iki saate yakın zaman... Elbette çok uzun yıllardır ismiyle, eserleriyle, fikri ağabeyliğiyle tanıyordum kendisini; ama yine de iyi ki o iki saate yakın zamanı onunla geçirmişim diye düşünüyorum şimdi. Sanki uzun yıllardır tanışıyormuşuz da, bir süredir görüşme imkanı bulamamışız gibi davranmıştı o gün bana. Çok etkilenmiştim, çok ısınmıştı içim, iyi hatırlıyorum. O günlerde de sağlığıyla ilgili sıkıntıları vardı, bunlardan sözetmişti biraz... Ama daha çok başka şeylerden, hayattan, edebiyattan, insanlardan, dünyadan... Bu her şeye açık hali, bu her şeyle ilgili görüntüsü umutlandırmıştı beni... Oysa aklımda tutmam gereken bir şey vardı; Erdem abi için ölüm, hayattan, edebiyattan, insanlardan ve dünyadan hiç uzakta durmamıştı zaten. Ölüm, Erdem abinin şiirinde daima nöbetteydi. Neyin nöbetinde? Hayatı ve insanı anlamaya çalışan zihne ölümü unutturmama nöbetinde. "Kabuğunuza çekilin yorganınızı çekin üstünüze/Kalsın titrek ve mavi elleriniz /Bekleyin geliyor ölüm usulca/Usulca girer koynunuza." dizelerinde olduğu gibi... Ve elbet, dünya çilesinin sonundaki aydınlık, gönül hasretinin nihayetindeki vuslat, "sonsuza açılan bir kapı" olarak karşılık buluyordu ölüm: "Ölüm bize ne uzak bize ne yakın ölüm/Ölümsüzlüğü tattık bize ne yapsın ölüm"

Erdem Bayazıt ve Eyüp Sultan'ın kırık kanatlı leyleği

Thu, 10 Jul 2008 10:54:00 +0300

Bekleniyor muydu? Bilemeyeceğim. Sanki beklenmiyor gibi bekleniyordu. Hastalığından geçtiğimiz yılın nisan ayında haberimiz oldu. Yeni teşhis edilmişti. Kozyatağı'ndaki evinde bir aile dostumuzla ve bazı yakın arkadaşlarımızla ziyaretine gittiğimizde:
- Ben bu hastalığın seyrini iyi bilirim, demişti. Konuşmasında şakacı bir ton vardı. Geçen yıl, diye devam etmişti, Baysal Seyithanoğlu'nun tedavisi devam ederken telefonla arayıp soruyordum, nasıl gidiyor tedavi diye… O da bana, abi doktorların söylediğine göre tedaviye olumlu cevap veriyormuşum diyordu. Hep öyle söylerler… Akif (İnan) için de öyle söyleniyordu. Daha başkalarını da biliyorum…
Ne ki, geçtiğimiz bir yıldan fazla bir süre içinde yaptığım ziyaretlerin hiçbirinde bir daha böyle konuşmadı. Aslında biz de ona hastalığı üzerine fazla bir şey söylemedik. Sadece kendisini nasıl hissettiğine ilişkin şeyler sorduk. Onun dışında da anılardan, genel konulardan konuştuk.
Benim 53 yıllık dostumdu. Bu kelimeyi bilincimin en yüksek tonuyla telaffuz etmek istiyorum. Bunca yıl, onunla hem edebiyat yolunda, hem hayatın günlük, gündelik dağdağası arasında birlikte yürüdük. Kısa sürelerle birbirimizden ayrı kalmışlığımız kuşkusuz, olmuştur. Ancak bu kısa kesintiler hiçbir zaman bir arada bulunuşumuza halel getirmemiştir.
Bunca yıl zarfında birbirimizle asla yüksek sesle konuşmadık. Birbirimizi hiç incitmedik.
Hastalığının son haftalarında yengemiz Ayşegü.. ( devamı )

Bir küheylan misali çağladı ve bir şiir biledi gitti

Thu, 10 Jul 2008 10:30:00 +0300

Erdem Bayazıt Ağabeyi de Rahmet-i Rahman'a uğurladık. Şiirimiz, daha bir öksüz artık. Hayatımız, daha bir tatsız.
Erdem Ağabey, şiir gibi bir adamdı: Şiir gibi yaşardı: Sessiz ve derinden bakardı. Sükût sûretinde bir hayatı vardı: Susarak konuşurdu. O'nun olduğu yerde bir sessizlik varsa, mutlaka o derinden konuşuyor demekti: İç dünyasında biriktirdiği kutlu meyvelerin yemişlerini devşirmeye hazırlanın demekti bu. Çünkü bu sessizlik, bereketli bir sessizlikti: Birazdan şimşekler çakacak, fırtınalar esecek, Erdem Ağabey bir küheylan gibi çağlayacak demekti.
Erdem Ağabey'le Mavera dergisinde tanışmıştık. Ankara'ya her uğradığımda uğrardım Mavera'ya. Daha doğrusu, Mavera'ya uğramak için uğrardım Ankara'ya.
Mavera'nın bürosunda tanışmıştık; yine bir sükût sûretinde hareket hâlindeyken. Cahit Zarifoğlu Ağabey, yeni gençlerden sözediyordu: Ümit vadeden gençlerin metinlerinden: Bir çocuk gibi seviniyordu bereketli mevsimlere.
Ama Erdem Ağabey'le asıl tanışıklığımız, dostluğumuz Ajans 1400'lü yıllardadır: Bir masada Cahit Ağabey otururdu, pencere kenarında, köşedeki masada Şenol Demiröz Ağabey, Cahit Ağabey'in yanıbaşındaki masada da ben. Erdem Ağabey de bulduğu yere ilişir, iliştiği her yere ve her kese, durmaz mutlaka bir şeyler "iliştirirdi". Herkes işiyle meşgulken, bir ânda, biraz önce yukarıda tasvir ettiğim manzarayı yaşardık: Önce sessizlik kaplardı salonu. Sonra, hiç beklenmedik bir ânda Erdem Ağabey yerinde.. ( devamı )

Şiirimizin saf ve coşkun sesi sustu

Thu, 10 Jul 2008 10:27:00 +0300

Son olarak Şubat ayında Prof. Dr. Bekir Karlığa, ben ve eşim ile ziyaret etmiş, epeyce bir süre konuşmuştuk. Ama bir yandan da yorarız endişesi vardı içimizde. Konuşma ihtiyacından çok, birlikte olmanın hoşnutluğunun konuşmasına yansıdığını hissediyorduk. Şubat’ın son haftasından Mart’ın 21’ine kadar benim için sıkıntılı günlerin sürmesi, hiç değilse telefon ile haberdar olmamı da önledi. Eşimin Hakk’a yürüyüşüyle birlikte telefon ile haber alma imkanım kalmadı. Çünkü telefon ile konuşmada bile, rahatsızlığı dolayısıyla eşimi soracağını biliyordum. Buna vereceğim cevap yoktu. Daha doğrusu eşimin vefatını söyleyebilecek kadar yürek dayanıklığı içinde değildim.
Sanatının, şairliğinin 50. yıl kutlamalarına, bazı toplantılara, radyo programlarına katılmış olsam, Yedi İklim’in özel sayısına yazıyla katkıda bulunmuş olsam da, içimdeki sızının sızıntısı hep devinip durdu. Kuşkusuz hakdı ölüm. “Ölüm bize ne uzak bize ne yakın ölüm” (Nida Beyitleri, Sebeb ey) nitelemesi, aslında “uzak” ve “yakın” olmasıyla ilgili değildir. Ölümün “uzak” ve yakın”lığı onun gerçekliğini temellendirmiyor. Bilincimizi ölüme müteyakkız olmaya yönlendiriyor, hazırlıklı olmaya çağırıyor.
“Bir gün öleceğim biliyorum / Bunu her an ölür gibi biliyorum / Anamın yüreğinde .. ( devamı )

Erdem Bayazıt Hakk'a Yürüdü

Tue, 08 Jul 2008 12:00:00 +0300
Bir ömür şiirleri ve yazıları ile düşünce-duygu dünyamızı aydınlatan güzel insan, şair Erdem Bayazıt vefat etti. Allah rahmet eylesin. Mekânı cennet olsun !..

.. ( devamı )

Erdem Bayazıt ile Söyleşi

Tue, 08 Jul 2008 11:37:00 +0300

50. SANAT YILINDA ERDEM BAYAZIT İLE/ Dinçer Eşitgin
[10:30–13:30],
09.2.2008, Cumartesi,
Kozyatağı/İstanbul.

Efendim, öncelikle 50. sanat yılınızı kutlu olsun...